Vergeet-mij-nietje

Gepubliceerd op 17 december 2018 om 10:43

Vergeet-mij-nietje

 

Klein en kwetsbaar,

open ik mijn gouden kern

en richt me naar buiten.

Met mijn blauwe blaadjes

gestreeld door de lucht,

slakend een diepe zucht,

naar alle herinneringen

die ik je geef.

Met bosjes tegelijk

mag je beleven,

ze een plekje geven.

Ik omarm jouw gemis,

tot tranen geroerd,

en laat je weten,

dat je kunt leven

zonder te vergeten.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.